W Stambule, Turcja Projekt remontu kuchni na zewnątrz.

Remont kuchni na świeżym powietrzu w Stambule został zaplanowany dla tarasu mieszkalnego, na którym odbywają się rodzinne posiłki, weekendowe grille i małe spotkania towarzyskie. Istniejący taras miał wystarczającą powierzchnię, aby pomieścić strefę gotowania na świeżym powietrzu, ale oddzielne urządzenia i szafki stworzyłyby fragmentaryczny układ i zwiększyłyby ilość sprzętu wystawionego na działanie warunków zewnętrznych.

Wybranym rozwiązaniem była modułowa kuchnia zewnętrzna ze stali nierdzewnej z elektryczną klapką typu push-rod. Jednostka ma wymiary 2300 × 880 × 2450 mm, ma przybliżoną pojemność wewnętrzną 4,7 m³ i waży około 470 kg.

Jego szkielet konstrukcyjny wykonany jest ze stali nierdzewnej, a na zewnątrz zastosowano panele aluminiowe. Pokrywa otwiera się pod kątem 90 stopni, umożliwiając dostęp do obszaru roboczego podczas pracy i zamykając, gdy kuchnia nie jest używana.

Głównym wyzwaniem było zorganizowanie funkcji gotowania, mycia, przygotowywania i przechowywania w ramach jednej określonej strefy tarasu, tak aby przestrzeń zewnętrzna nie sprawiała wrażenia, że ​​przestrzeń zewnętrzna jest stale zajęta przez sprzęt kuchenny.

Taras nadal potrzebował jasnej komunikacji, jadalni i przestrzeni socjalnej. Dlatego przed zatwierdzeniem konfiguracji modułu należało zaplanować powierzchnię kuchni, kierunek otwierania i otaczające odległości operacyjne.

Ponieważ jednostka miałaby pozostać na zewnątrz, projekt wymagał regularnie czyszczonych powierzchni oraz konstrukcji odpornej na wilgoć i zmienne warunki atmosferyczne.

Należało również sprawdzić dostęp do dostawy, masę gotowego sprzętu, obciążenie tarasu, przyłącza mediów, kierunek odprowadzania wody i prześwit otworu pokrywy elektrycznej. Planowanie wyłącznie według standardowych wymiarów szafy wewnętrznej mogło skutkować ograniczonym dostępem dostaw, niewystarczającym prześwitem pokrywy lub nieprawidłowo umiejscowionymi przyłączami mediów.

Opracowano modułową konfigurację uwzględniającą wymagany przepływ pracy podczas gotowania. W ramach tego samego systemu zorganizowano schowki, przestrzeń do przygotowywania posiłków, funkcje mycia i strefy gotowania.

To zintegrowane rozwiązanie zmniejszyło potrzebę umieszczania niepowiązanych ze sobą szafek i urządzeń w różnych częściach tarasu.

Opcjonalną przestrzeń chłodniczą można zarezerwować zgodnie z ostatecznym harmonogramem urządzenia, a nie traktować ją jako stałą funkcję standardową. Umożliwiło to wybór urządzeń zgodnych z wymaganiami lokalnymi na podstawie napięcia, wymiarów, wymagań wentylacyjnych i obowiązujących certyfikatów.

Kluczowym elementem projektu stała się osłona podnośnika elektrycznego. Po otwarciu do 90 stopni zapewnia dostęp do wewnętrznej przestrzeni roboczej. Po zakończeniu pracy kuchnię można zamknąć, co ogranicza bezpośrednie narażenie stref pracy na deszcz, kurz i zanieczyszczenia unoszące się w powietrzu.

Pokrywę należy traktować raczej jako obudowę ochronną niż substytut prawidłowego odprowadzania wody, zabezpieczenia elektrycznego, wentylacji urządzenia lub rutynowej konserwacji. Nadal należy zaplanować spadki drenażu, zabezpieczone połączenia elektryczne i odstępy wentylacyjne w zależności od miejsca instalacji.

Przed rozpoczęciem produkcji projekt wymagał potwierdzenia całkowitej powierzchni, zakresu ruchu pokrywy, lokalizacji mediów, kierunku odprowadzania wody, wymiarów urządzenia i dostępu do miejsca budowy.

Konieczne było również wytyczne dotyczące montażu, aby określić położenie na poziomie oraz to, czy konstrukcja tarasu wytrzyma jednostkę o masie około 470 kg plus obciążenia eksploatacyjne. W przypadku tarasów na dachu lub na wyższych piętrach należy również sprawdzić wymiary windy, dostęp do schodów, otwory drzwiowe i warunki podnoszenia.

Podczas przeglądu projektu konfigurację oceniano pod kątem pierwotnych wymagań funkcjonalnych i lokalizacji, a nie samego wyglądu.

Zintegrowany układ zmniejszył potrzebę koordynowania oddzielnych szafek i urządzeń wokół tarasu. Zamknięta forma nadała również kuchni na świeżym powietrzu czystszy wygląd architektoniczny, gdy nie była ona używana, i pomogła stworzyć wyraźniejszą granicę pomiędzy strefą gotowania i wypoczynku.

W przeglądzie wyjaśniono również, że osłony elektrycznej nie należy opisywać jako bezobsługowej lub nadającej się do każdych ekstremalnych warunków pogodowych.

Zdefiniowanie tej granicy wydajności pomogło zespołom zakupowym i instalacyjnym dokładniej zaplanować drenaż, bezpieczeństwo elektryczne, wentylację i regularne czyszczenie, nie myląc projektu obudowy ochronnej z całkowitą wodoodpornością.